Carrie's schilderijen vinden hun weg naar de Engelse landschapstraditie, maar verleggen de grenzen daarvan. Haar schilderijen zijn meer abstracties dan landschappen, maar alle noodzakelijke kenmerken, compositorische keuzes en kleuren die je met het genre associeert, zijn aanwezig. Ze componeert vaak - maar niet altijd - in portretformaat, wat haar oeuvre een uniek perspectief geeft op ons gangbare begrip van het landschap. Haar geschilderde werelden worden vaak gekenmerkt door een enkele lichtbron die de ruimte dramatiseert en een compositie die veel gecompliceerder lijkt, vereenvoudigt, zoals de barokke werken van Claude Lorrain of J. M. W. Turner. Carrie's schilderijen belichten de schoonheid van ons gedeelde psychologische landschap.